Autorzy Parnasu

Autorzy Parnasu, a szczególnie ci najwybitniejsi, jak Teofil Gautier, Jose-Maria de Heredia, Karol Leconte de Lisie i Sully Prudhomme, tworzyli swój program artystyczny w opozycji do romantyzmu. Odrzucili np. liryzm na rzecz naukowej opisowości, dążyli bowiem do obiektywizacji w sposobach prezentowania świata i utrwalenia zjawisk. Było to założenie pozytywistyczne. Ale równocześnie fascynowała ich kultura antyczna, mity, wątki egzotyczne, przyroda – a więc tematy, po które sięgali z kolei romantycy. Toteż nie bez racji pisze się, że parnasizm to kierunek pełen ideowych sprzeczności. Najbardziej jednak wsławili się parnasiści dbałością o doskonałą formę artystyczną swoich dzieł: w tej dziedzinie dali niezrównane wzory poetyckiego kunsztu, wersyfi- kacyjnej wirtuozerii oraz wyszukanych skojarzeń i słów. To oni właśnie hasłu „sztuka dla sztuki”, rzuconemu kiedyś przez Wiktora Hugo, nadali wzbogacony sens. Kontrowersyjne natomiast było ich stanowisko – zwłaszcza gdy przeszczepiono je na grunt polski – dotyczące stosunku literatury do spraw społecznych. Parnasiści lubili poddawać się estetycz- nej kontemplacji, sztukę uważali za największą wartość, a nie służbę sprawom publicznym. Wspomniany już Gautier w powieści Panna de Maupin pisał: „Wszystko, co użyteczne, jest brzydkie, bo jest wyrazem jakiejś potrzeby, a potrzeby ludzi są plugawe i wstrętne jak ich biedna i ułomna natura”. A w artykule L’Artiste podkreślał: „Piękno nie jest sługą prawdy, gdyż zawiera prawdę boską i ludzką. Jest szczytem stanowiącym kres dróg ducha”.

Leave a Reply

Kategorie Witryny