Ewolucji ulega poezja skamandrytów

Przytoczmy najważniejsze zjawiska poetyckie, które taką formułę przemian mogą uzasadniać. Pierwsze sygnały przesunięcia zainteresowań obserwujemy w Kwadrydze, grupie młodych poetów, którzy zaczęli wydawać w Warszawie pismo literackie pod tym właśnie tytułem w roku 1927. Artykuły tego pisma mówią o potrzebie wprowadzenia do poezji treści społecznych, o potrzebie zbliżenia się poetów do zagadnień życia zbiorowego i przypominają dwa wymowne i jakby zapomniane nazwiska tej tradycji: Norwida i Brzozowskiego. Mówią także o potrzebie przedyskutowania tradycji romantycznej, czyli inaczej rzecz ujmując – o obowiązku osadzenia nowej myśli literackiej w szerzej widzianych przemianach kultury, wprowadzają więc doświadczenia historii jako instancję odwoławczą dla zrozumienia tego, co aktualne.

Ewolucji ulega poezja skamandrytów. Gaśnie początkowy wybuch emocji i uspokojenie to skieruje czołowych poetów grupy ku klasycyzmowi, ku różnego rodzaju próbom odnajdywania związków z historią i tradycją, ku poszukiwaniom wartości trwalszych od momentalnego doznania i za tym idącym rozliczeniom ideowym z aktualną sytuacją polityczną w Polsce i Europie. Rzeczywistość społeczna budzi tym silniejsze akcenty krytyczne, zjawiają się próby zakorzenienia świata poezji w niezawisłych od chwili ciągach rozwojowych kultury.

Inaczej przejawiła się ta przemiana w poezji czołowego poety Awangardy, Juliana Przybosia. Pewnego rodzaju ofensywność postawy została tu właśnie spotęgowana przez poszerzenie pola obserwacji, przez głębiej ujętą dynamizację obrazu, z czym się wiązała radykalizacja treści politycznych tej poezji.

Leave a Reply

Reklamy
    System reklamy Test
Kategorie Witryny
Reklamy