Julian Ochorowicz

Tak sformułowane tezy filozofii pozytywnej i wynikające z niej wnioski – jak łatwo się domyśleć — stanowiły szczególnie przydatny materiał do konstruowania programu konkretnej działalności społecznej, ekonomicznej, politycznej oraz postępowania w dziedzinie kultury.

Wypada bowiem przyjąć, że pozytywizm polski to program konkretnego działania oparty właśnie na scjentyzmie, przyrodniczym monizmie, de-terministycznym ewolucjonizmie (z optymistyczną tezą, że celem ewolucji jest postęp), eudajmonizmie i utylitaryzmie, wreszcie na praktycyz- mie. Czyli program działania wyrastający w całości z teoretycznych założeń nauki pozytywnej.

Julian Ochorowicz definiował w roku 1872 zasadę pozytywizmu w takim oto zdaniu: „Nic nie wypowiadać bez przytoczenia dowodów – nie wyrokować stanowczo o rzeczach wątpliwych – nie mówić zupełnie o całkiem niedostępnych – oto cała zasada pozytywizmu”. Patrząc zaś na ten okres z perspektywy lat, jego ideolog i współtwórca Piotr Chmielowski pisał w swojej Historii literatury polskiej (1900, t. 6), że przez pozytywizm należy rozumieć „[…] raczej dążność do budowania zarówno gmachu myśli, jak i planów życia na pewnikach zdobytych przez doświadczenie i mogących być dowiedzionymi każdej chwili”.

Leave a Reply

Kategorie Witryny