Kierunki literackie

Ogólnie rzecz ujmując, ten ideowy sojusz literatury i plastyki był dla obu rodzajów sztuk bardzo korzystny. W okresie europejskiego kryzysu idei nasze sztuki plastyczne wniosły zdrowe, humanistyczne i patriotyczne wartości, wychodząc wspólnie z piśmiennictwem naprzeciw potrzebom narodowym.

Kierunki literackie. W przeciwieństwie do innych krajów europejskich, w których literacką egzystencję poszczególnych kierunków, występujących w postaci mniej lub bardziej „czystej”, można umieścić w dość ścisłych ramach czasowych, w Polsce na przełomie XIX i XX wieku nakładają się na siebie i przenikają wzajemnie przeróżne poglądy ideowe i konwencje artystyczne, stapiają się odmienne nieraz pierwiastki kulturowe i przeciwstawne nurty swojskie i obce. Trafnie pisał o tym zjawisku Kazimierz Wyka w dziele Młoda Polska: „Nie było u nas pokolenia, które by przeżyło tak kosmopolityczny najazd, ukształtowało się pod tak rozmaitymi znakami”. O wielu takich znakach była już mowa we wstępnych częściach rozdziału, teraz kolej na omówienie dalszych – czyli kierunków literackich i ich poetyk, albowiem one to głównie kształtują w ostateczności charakter artystycznego dzieła.

Zacząć wypada od francuskiego parnasizmu, kierunku zapo-czątkowanego w 1866 roku wydaniem w Paryżu zbioru poezji gromadzącego około czterdziestu autorów, a zatytułowanego Parnas współczesny. Wprawdzie u nas w pełnej postaci kierunek ten się nie rozwinął, niemniej pewne jego założenia przejęli poeci młodopolscy, a szczególnie Miriam i Przybyszewski, wprowadzając je do omówionych już programów literackich.

Leave a Reply

Reklamy
    System reklamy Test
Kategorie Witryny
Reklamy