Kryzys programu polskiego pozytywizmu

Jak już wspomniano, okres będący przedmiotem naszej charakterystyki nie był przychylny rozważaniom problemów sztuki. W tej sytuacji dopiero po roku 1880 grupa publicystów skupionych wokół „Wędrowca” sformułowała poglądy, które można zinterpretować jako wyraz stanowiska generacji wobec sztuki (głównie wobec malarstwa). Atakując historyczne i religijne malarstwo akademickie, Antoni Sygietyński i Stanisław Witkiewicz definiowali kryteria malarstwa realistycznego. Głosili więc uprawnienia do podejmowania przez malarstwo wszystkich tematów, szczególnie współczesnej tematyki społecznej i obyczajowej (wzorem na przykład dla Sygietyńskiego byli w tym względzie bracia Gie- rymscy). Publicyści „Wędrowca” twierdzili równocześnie, że wartość dzieła sztuki (obrazu) zależy nie od sensu ideowego, który zamierzał artysta wyrazić, ale od prawdy artystycznej w sposobie widzenia i prezentowania świata. Dzieło sztuki (malarstwa) należy oceniać odpowiadając na pytanie, na ile stanowi ono realizację prawdy w przedstawieniu „natury”.

Kryzys programu polskiego pozytywizmu. Kształtowanie się nowych poglądów na sztukę. Tak sformułowane stanowisko wobec sztuki było charakterystyczne dla lat siedemdziesiątych, kiedy pełen optymizmu pogląd na słuszność podstawowych założeń programu ‘filozoficznego, społecznego, ekonomicznego i wizja przyszłego społeczeństwa, które miało wyróść na pożywce formułowanych wtedy zasad, nie podlegały krytycznym ocenom i nie budziły sceptycznych wątpliwości.

Leave a Reply

Reklamy
    System reklamy Test
Kategorie Witryny
Reklamy