Młodopolskie pokolenie literackie

Młodopolskie pokolenie literackie, którego twórczość mieści się w klamrach dat: 1890-1918, nie jest wcale formacją jednolitą, trwają w tym czasie nieustanne polemiki na różnych artystycznych polach, następują na nich ciągle ideowe przemieszczenia, dokumentujące bogactwo literackich zjawisk okresu, które dałoby się ująć z grubsza w następujące fazy:

W latach 1890-1900 w programowych sporach krystalizują się główne linie okresu, dominuje w tym czasie poezja. W dziesięcioleciu następnym zwycięża kierunek literatury patriotycznie zaangażowanej, którą uosabiają nazwiska Wyspiańskiego i Żeromskiego, zaś społeczna niezależność i literacki estetyzm – linia lansowana przez Miriama i Przybyszewskiego – doznaje klęski w konfrontacji z politycznymi zamówieniami rewolucji 1905 roku czekano na literaturę czynu.

Drugie dziesięciolecie (1900-1910) to szczytowy moment twórczości pisarzy Młodej Polski, ukazują się wtedy główne dzieła okresu: Ludzie bezdomni (1900) i Popioły (1904) Żeromskiego, Hymny (1901) Kasprowicza, Wesele (1901) i Wyzwolenie (1903) Wyspiańskiego, Moralność pani Dulskiej (1907) Zapolskiej, Chłopi (1904–1909) Reymonta oraz Na Skalnym Podhalu (1903-1910) Tetmajera. Jak widać z podanego zestawienia, przeważa powieść i dramat, bo i dominacja określonych rodzajów literackich w pewnych latach tworzy ciekawą periodyzację okresu. Po roku 1910 nastąpił rozrachunek z literaturą Młodej Polski, kończy ten okres rok 1918, państwo polskie odradza się po latach niewoli. Wydarzenie to było ukoronowaniem propagowanej przez literaturę młodopolską idei patriotycznego czynu, zresztą duża część pisarzy realizowała ją w bezpośredniej walce na różnych frontach I wojny światowej.

Leave a Reply

Kategorie Witryny
Reklamy