Ocena literatury Młodej Polski

Ekspresjonizm usiłował łączyć w jedną całość wszystkie rodzaje i gatunki literackie, chciał stworzyć jakąś syntezę artystyczną jej przykładem jest Nietota Micińskiego, gdzie fabuła jest niejasna, występują patetyczne dyskursy filozoficzne, dziwne symbole, orientalizm i tatrzańskie mity, wiersze. W sumie to jakaś magiczna baśń, a nie powieść w czystym pojęciu. Natomiast innowacje w dramacie ilustruje najlepiej Wesele ’Wyspiańskiego. Wielkie symbole stają się integralnym elementem świata rzeczywistego, gdyż są uosobieniem ukrytych marzeń i myśli postaci konkretnych. Fabuła dramatu tylko pozornie toczy się wokół weselnego obrzędu, bo treścią głębszą jest wielka idea – podanie przyczyn tragedii narodowej, niedojścia do zjednoczenia społecznego i politycznego czynu. Sztuka literacka została znów stopiona z dwoma rodzajami sztuki – z muzyką i plastyką. To tylko główne ekspresjoni- styczne zręby, bo poza tym Wesele ma wszystkie wymienione szczegółowe cechy tego kierunku.

Ocena literatury Młodej Polski. Niełatwo jest podać sumujące wnioski o tak różnorodnych i bogatych zjawiskach kulturowych, jakie wniósł okres Młodej Polski. Była to bowiem epoka ideowych i artystycznych kontrastów. Epoka, w której twórcy z takim uporem i siłą, jak nigdy dotąd, dążyli do wyprowadzenia naszej literatury na forum europejskie i trzeba powiedzieć, że się im to udało – polska sztuka stanęła wtedy jako równorzędny partner obok sztuk z tak dużą tradycją, jak francuska, niemiecka czy angielska. A równocześnie jest to epoka, która na sposób romantyczny, tak po Konradowsku, wzięła odpowiedzialność za dalsze losy narodu pisarze byli prawdziwymi doboszami prowadzącymi naród do zwycięskich batalii, ukoronowanych odzyskaniem niepodległości w 1918 roku.

Leave a Reply

Reklamy
Kategorie Witryny
Reklamy