Tematyka ludowa w sztukach plastycznych

Pierwszy z nich traktował sztukę jako środek socjalistycznego wychowania w pracy pt. Sztuka i socjalizm (1884) pisał m.in.: „Jeżeli mamy mieć Sztukę, musimy raz na zawsze skończyć ze zbytkiem jest on tym, co wypiera Sztukę…”.

Tematyka ludowa w sztukach plastycznych modernizmu nie ogranicza się oczywiście tylko do góralszczyzny, lecz znów, podobnie jak w literaturze, obejmuje folklor innych regionów. Szczególnie często eksponowano motywy krakowskie, jako że były one w najbliższym zasięgu artystów tak licznie skupionych pod Wawelem, zaś z chwilą gdy Włodzimierz Tetmajer w obrazach, a Wyspiański w Weselu rozsławili bronowickie kierezje i pawie pióra motywy tego regionu dostąpiły narodowej nobilitacji. Środowisko lwowskie fascynowało się natomiast bajecznie kolorową i oryginalną huculszczyzną. Zresztą wieś młodopolska na obrazach w ogóle mieniła się kolorami, bowiem malarstwo, w przeciwieństwie do literatury, rzadko prezentowało naturalistyczną prawdę o życiu chłopów, lecz raczej wieś odświętną, barwną wieś na weselach, podczas wielkanocnych czy sobótkowych obrzędów, podczas wiosennej orki lub słonecznych żniw. Natomiast mityzowanie chłopów, zachwyt nad ich Piastową godnością przy pracy, urodą i fizyczną krzepą oraz widzenie w nich następców racławickich Bartoszów – to motywy wspólne dla literatury i sztuk plastycznych. Symbolem analogii takich motywów jest cykl rzeźb Jana Szczepkowskiego przedstawiających sceny pracy na roli, a umieszczonych na frontonie gmachu dawnego Towarzystwa Rolniczego przy placu Szczepańskim w Krakowie, które są jakby ilustracją opisów z Chłopów Reymonta.

Leave a Reply

Kategorie Witryny
Reklamy