To skoncentrowanie uwagi na psychice bohaterów

To skoncentrowanie uwagi na psychice bohaterów odbiło się także na charakterze utworów. Częstym gatunkiem literackim staje się powieść konfesyjna, „spowiednicza”, a w poezji liryka bohaterowie „grzebią się w sobie”, wywlekając bez żenady na widok publiczny „garderobę duszy” nierzadko spotykamy werystyczny autobiografizm, celuje w tym szczególnie Przybyszewski. Utwory te ponadto cechuje konstrukcja fragmentaryczna, odcinkowa, narracja prowadzona jest w pierwszej osobie, często stosuje się monolog wewnętrzny. W okresie Młodej Polski powstało* bardzo dużo utworów, których bohaterami są artyści. Pisali o nich między innymi Reymont (Komediantka) i Przybyszewski (Dzieci szatana, Homo sapiens i Synowie ziemi). Jednak może najtrafniej prezentuje środowisko cyganerii schyłku wieku i omawiane zagadnienia powieść Wacława Berenta Próchno (1903). Przedstawieni w niej artyści są dekadentami: aktor Borowski, muzyk Hertenstein, poeta Müller, malarz Pawluk, dramaturg Turkuł i dziennikarz Jelsky – wszyscy szukają metafizycznych wartości w sztuce, szermują na jej temat frazesami z dzieł Nietzschego i Schopenhauera, psychikę ich zżera twórcza żądza, ale mimo to dzieła nie powstają. Bo i jak mogą powstać, skoro nie mają oni w sobie tych wartości, które w dzieła trzeba by przelać nienawidzą porządku społecznego i ludzi, miłość traktują prymitywnie jako biologiczną tylko siłę, są cyniczni, swoje wyimaginowane tragedie topią w alkoholu, toteż dla wielu ta manifestowana „pełnia życia” kończy się nirwaną, śmiercią.

Leave a Reply

Reklamy
    System reklamy Test
Kategorie Witryny
Reklamy