W ślad za rozwojem ekonomicznym wzrastała liczba ludności

Jednocześnie z przypomnianym tu dramatem katastrofy narodowej i jej skutków następował stosunkowo szybki rozwój ekonomiczny zaboru rosyjskiego. Złożyło się na to kilka przyczyn, z których wymieńmy dwie. Po pierwsze, już w roku 1851 zlikwidowano granicę celną między Królestwem a Rosją, co stworzyło dobre warunki do wymiany handlowej. Rosja była ogromnym rynkiem zbytu dla produkcji przemysłu, który zaczął się rozwijać w Królestwie. Pewną intensyfikację rozwoju tego przemysłu przyniosło zaś ze sobą uwłaszczenie chłopów, które ułatwiło czy wręcz umożliwiło odpływ nadmiaru siły roboczej ze wsi do miast, właśnie do przemysłu. Faktem jest, że w roku 1860 wartość produkcji przemysłowej w Królestwie wynosiła rocznie 30 milionów rubli, a w roku 1873 wzrosła do 106 milionów, by w roku 1900 sięgnąć sumy miliarda rubli. W ciągu tych czterdziestu lat kraj zmienił całkowicie swoje oblicze i ekonomiczną strukturę, robotnicy i mieszczanie, a więc dwie właściwie nowe klasy (zważywszy na zapóźnienie rozwoju ekonomicznego Polski i ogromną słabość mieszczaństwa, a także prawie całkowity brak klasy robotniczej), stanowili połowę ludności.

W ślad za rozwojem ekonomicznym wzrastała liczba ludności z 5 milionów w roku 1860 do 10 w 1900. Rozbudowała się sieć dróg i sieć kolejowa, kapitał obcy zaczął inwestować w rozwój przemysłu włókienniczego i górnictwa.

Inaczej przedstawiała się sytuacja w Galicji. Złagodzenie kursu nastąpiło tu dzięki wojnie Austrii z Prusami i Włochami. Alternatywa autonomii i federacji ostatecznie wyjaśnia się – między innymi na skutek wewnętrznych układów stosunków narodowościowych w Austrii i sytuacji międzynarodowej — na korzyść autonomii. Proces przemian wewnętrznych, uzyskiwania swobód autonomicznych dobiega końca mniej więcej około roku 1873. Rządy w kraju znalazły się wtedy w rękach Polaków, mających też swoją reprezentację we władzach centralnych w Wiedniu.

Leave a Reply

Reklamy
Kategorie Witryny
Reklamy